Basisscholen en de parochie

Wij wonen allemaal in Nederland. Zo noem je ons land.
In een ander land, Schotland, woonden heel lang geleden een koning en koningin. Ze kregen een dochtertje. Ze noemden haar ‘prinses Oda’. Oda was blind, ze kon niets zien.
Toen Oda nog klein was ging haar moeder dood. Oda en haar vader waren erg verdrietig en troostten elkaar.
 
Op een dag hoorde de koning, Oda’s vader, dat in België, vlak bij Nederland, in het plaatsje Luik iets bijzonders aan de hand was. Bij het graf van Sint Lambertus konden zieke mensen weer beter worden. De koning vond dat Oda daar maar naar toe moest gaan, want wie weet zou ze dan weer kunnen zien? Oda ging met enkele mensen die haar hielpen bij het reizen, naar Luik toe. Bij het graf van Lambertus begon Oda te bidden…..en warempel, ze kon weer zien! Dat was een wonder!
Oda beloofde dat ze haar verdere leven voor God zou werken. Ze wilde net als Jezus andere mensen gaan helpen.
 
Toen Oda weer terug kwam in Schotland was iedereen erg blij. Haar vader wilde graag dat Oda koningin zou worden, anders had Schotland geen koning of koningin meer als hij te oud was om koning te zijn. Oda’s vader ging op zoek naar een man voor Oda. Ze konden dan samen gaan trouwen….
Maar Oda wílde dat helemaal niet, ze wílde geen koningin worden en ze wílde niet trouwen. Ze had beloofd dat zij voor God zou gaan werken. Ze wilde ook geen prinses meer zijn. Ze pakte haar kroon van haar hoofd en trapte die met haar voeten kapot. Oda wilde niet meer in een groot paleis wonen met heel veel dure spullen. Zo kreeg Oda ruzie met haar vader. Het werd zelfs zo’n grote ruzie dat Oda wegvluchtte uit Schotland. Ze ging met een boot de zee over en ging daarna weer terug naar Luik in België.
Daarna reisde Oda naar Rome, de hoofdstad van de kerk, in Italië. Toen Oda daar was wist ze zeker dat ze geen koningin wilde worden, maar andere mensen wilde gaan helpen.
 
Oda reisde van het ene land naar het andere land. Ze kwam ook in Nederland, in Brabant nog wel,  waar wij ook wonen. De mensen die er woonden noemden hun dorp Rode. Oda kwam hier een rijke deftige dame tegen. Van deze dame mocht Oda op een stukje grond van deze dame een huisje bouwen. Hier woonde Oda een hele tijd. De mensen in Rode hielden veel van Oda en kwamen graag bij haar. Veel mensen kwamen naar Oda toe om te vragen of Oda hen kon helpen en even naar hen wilde luisteren. Zo kreeg Oda heel veel vrienden.
Bijzondere vrienden van Oda waren de eksters, dat zijn vogels, die in de buurt van haar huisje woonden. De eksters waarschuwden Oda iedere keer wanneer er mensen aankwamen. De koning kwam ook een keer langs. Hij was blij dat hij Oda gevonden had, maar de eksters begonnen te krijsen en te pikken naar hem. De koning ging gauw weg en durfde niet meer opnieuw naar Oda te gaan.
 
Toen Oda 36 jaar was ging ze dood. Haar vrienden waren natuurlijk erg verdrietig, want ze hielden zoveel van Oda. Om haar niet te vergeten kwamen de mensen steeds naar haar huisje en het graf van Oda om aan haar te denken.

Omdat er zo veel mensen steeds naar haar graf bleven komen, werd er op het graf van Oda een houten kerkje gebouwd. Steeds meer mensen kwamen haar kerkje bezoeken, want steeds meer mensen hoorden dat Oda, ook nu ze dood was nog steeds mensen hielp, zoals God dat altijd gedaan had, daarom werd Oda voortaan Heilige Oda genoemd.

De Rooise mensen waren heel trots op Oda en ze noemden hun dorp Rode waar Oda zo lang had gewoond naar Oda. Voortaan was Rode Sint-Odenrooy.
Later werd ons dorp, waar wij allemaal wonen, Sint-Oedenrode genoemd….en zo heet het nog steeds!

Heel lang geleden, zo rond het jaar 680, kregen de Schotse koning en koningin een dochter. Ze noemden haar “Oda”. Oda was dus een prinses, maar ze was blind. Dat vond de Schotse koning heel erg want nu zou Oda misschien wel nooit koningin van Schotland kunnen worden als hij of zijn vrouw te oud waren om het land te besturen.

Oda’s vader hoorde op een dag dat er veel wonderen gebeurden bij het graf van de Heilige Lambertus in Luik. Hij stuurde Oda met wat begeleiders daarheen, in de hoop dat zij genezen zou kunnen worden.
Toen Oda bij de kerk van de Heilige Lambertus aankwam, wierp zij zich op de grond en begon te bidden tot God of God haar kon genezen.
En het wonder gebeurde: Oda kon weer zien!
De mensen van het dorp vonden dat zo bijzonder. Ze lieten op de plaats van Oda’s genezing een gedenkteken plaatsen ter herinnering aan het wonder.

Terug gekomen in Schotland vertelde Oda haar vader dat zij haar leven in dienst wilde stellen van God. Zij wilde niet langer leven als prinses. Oda wilde niet meer leven in de luxe van het paleis met alle pracht en praal die bij een prinses hoort. Ze zette haar kroon af en trapte die met haar voeten kapot. Oda koos er voor om voortaan te leven in eenvoud en armoede.
Maar haar vader wilde dat Oda ging trouwen. De koning dacht immers alleen aan de toekomst van zijn koninkrijk. Hij had al een echtgenoot voor zijn dochter op het oog waar ze mee kon trouwen. En als Oda niet wilde, dan dwong hij haar wel om te trouwen. Oda en haar vader kregen vreselijke ruzie. Oda vluchtte uit Schotland weg. Ze ging met een vriendin naar het vaste land van Europa. Samen maakten zij een bedevaart naar Rome en Monte Gargano, een heilige plaats in Italië. Toen wist Oda zeker dat ze de goede keuze had gemaakt.

Na veel omzwervingen kwamen Oda en haar vriendin in Venray, in Limburg terecht. Ze gaan daar in een hutje op de hei wonen. Eksters die luid kwetterend op takken bij hun huisje zaten, verraadden hun aanwezigheid aan de mensen van het dorp. Omdat Oda door de mensen van het dorp steeds lastig gevallen werd, trokken de twee vrouwen naar Weert. Opnieuw bouwden zij daar een hut op de hei. Ze plantten rondom hun woning wat struikjes. De volgende ochtend waren deze struikjes uitgegroeid tot een hoge haag die hen beschutte tegen nieuwsgierige blikken en ongewenste bezoekers.

Oda’s vader wist zijn dochter op te sporen. Maar toen hij bij het huisje kwam, werd hij aangevallen door eksters, die er voor zorgden dat hij niet dichterbij kon komen. Oda en haar vriendin voelden zich niet meer veilig in Venray . Ze gingen daar weg. De laatste woonplaats van Oda was het dorpje Rode in Brabant.
Oda heeft daar maar een paar jaar gewoond. Oda werd ernstig ziek en is gestorven toen ze 36 jaar was.
Enige tijd na haar overlijden verscheen er ’s nachts boven het graf van Oda een helder licht. Mensen die dat zagen beschouwden dat licht als een teken van haar heiligheid. Veel mensen kwamen op bedevaart naar het graf van Oda om daar troost en genezing te vinden. Op de plaats van haar graf bouwden de mensen van Rode een kleine kapel van hout, later van steen.

Toen men in de twaalfde eeuw de stoffelijke resten van Oda opgroef, werd er in plaats van de eenvoudige houten kist waarin ze was begraven, een stenen graftombe ontdekt.
In het graf vond men niet alleen haar beenderen, die een aangename geur verspreidden, maar ook een rieten staf en een geschrift met gegevens van Oda. Zo werd Oda de spil van de plaatselijke geloofsgemeenschap in Rode. De Rooise mensen waren heel trots op Oda en ze noemden hun dorp, waar Oda zo lang had gewoond, naar Oda. Voortaan was Rode Sint-Odenrooy, nu Sint-Oedenrode genoemd.

Oda groeide in de loop der tijd uit tot een regionale, en later nationale heilige. Ze kreeg een plaats op de heiligenkalender van het bisdom Den Bosch.   
Oda wordt aangeroepen als beschermheilige tegen allerlei soorten ziekten, maar vooral oogkwalen en blindheid.
Haar feest wordt gevierd op 27 november.
In de volksmond heet het, dat Sint-Oedenrode door Oda voor storm en onweer behoed wordt. Oda wordt veel afgebeeld met een ekster, een staf of rieten stok, het evangelieboek en de Schotse koningskroon onder haar voeten.