Interview met Pastoor Vincent Blom

Kun je aangeven hoe je de afgelopen jaren hebt ervaren?
Begin 2009 werd ik benoemd tot deken van het nieuw gevormde dekenaat. In de daaropvolgende zomer volgde de benoeming tot pastoor van één van de eerste fusie-parochies in ons bisdom. De vijf parochies binnen de gemeente Sint-Oedenrode maakten een jaar later een nieuw begin als H. Odaparochie. Enkele jaren later volgde opnieuw een fusie. De parochies van Son en Breugel gingen samen met de Rooise parochie.  De eerste jaren van mijn pastoorschap stonden dan ook vooral in het teken van de fusie en de eenwording. Daarnaast moest tegelijk het nieuwe dekenaat een gezicht gaan krijgen. Als deken mocht ik daar een belangrijk aandeel in hebben. Met veel dankbaarheid kijk ik terug op de jaren in de Odaparochie. Een hecht en sterk team draagt deze parochie. Het was en is goed werken geweest met zulke gemotiveerde collega’s. Datzelfde mag ook gelden voor de leden van het parochiebestuur. Ook wanneer er moeilijke beslissingen genomen moesten worden was er de gezamenlijk gedragen verantwoordelijkheid.  Erg dankbaar ben ik voor de vele parochianen die als vrijwilliger of vrijwilligster onze parochie dragen. Er gebeurt ontzettend veel goed werk door velen op allerhande gebied. Het is erg mooi om te ervaren dat zovelen een stukje (of een heel stuk) van hun tijd geven aan de parochie. Zonder deze inzet is het functioneren van een parochiegemeenschap niet mogelijk. Als Odaparochie mogen wij daarbij gezegend zijn met vele talenten.  De afgelopen 9,5 jaar zijn, omgevlogen.

Hoe denk je over de toekomst van de parochie en wat vind je belangrijk voor de parochie?
Over de toekomst van de parochie denk ik positief. Natuurlijk, de Kerk wordt in dit deel van de wereld kleiner. Maar dat betekent niet dat haar bijdrage aan het geheel van de maatschappij minder relevant zou zijn geworden. We hebben nog steeds een prachtige en blijde boodschap voor vele zoekende mensen in onze zo hectisch en harde samenleving.  Ook in onze omgeving zal het Evangelie verkondigd blijven worden. Onze bisschop zegt het zo dikwijls: “neem de beloften van je doop serieus en draag bij aan de opbouw van de lokale geloofsgemeenschap want er is zoveel katholiek leven als de gelovigen zelf tonen.” Gelukkig nemen velen uit ons midden die verantwoordelijkheid serieus. Dat is een stevig fundament voor de toekomst. Het missie-statement is daarbij een leidend motief: “Gods liefde leren kennen in eenvoud en vreugde.”  Nog onlangs las ik in een bespiegeling over de Kerk in onze dagen een goed advies:  “blijf bidden en geef de moed niet op.” Wijze woorden.

Wensen voor je opvolger?
Ik wens de nieuwe pastoor en kapelaan van de Odaparochie een vreugdevol pastoraat toe in deze mooi geloofsgemeenschap. Daarnaast spreek ik de wens uit dat de parochie hen zal steunen zoals ook Pater Pushpa en ikzelf steun mochten ondervinden.

Kijk je uit naar de verhuizing naar ’s-Bosch?
Uitkijken naar een verhuizing???  Er zijn maar weinig mensen die dat voor hun plezier doen. Het betekent veel spullen uitzoeken en inpakken. Maar ook afscheid nemen van dierbare en vertrouwde mensen. Tegelijk is er weer de uitdaging van het nieuwe dat komen gaat. Den Bosch is niet helemaal vreemd voor mij. Heb al bijna twaalf jaar in de binnenstad gewoond: zes jaar op het seminarie en daarna ook als kapelaan van de toenmalige Binnenstadsparochie.  Daarnaast beschouw ik het als een voorrecht om dicht bij de Zoete Lieve Vrouw te mogen werken en leven. En……………als ik net ‘geland’ ben in ’s-Hertogenbosch verandert de stad in Oeteldonk. Een mooi begin!

Hoe ga je om met je vrije tijd, wat zijn je hobby’s?
De vrije tijd is schaars. Ik lees graag, bezoek met regelmaat (maar wel te weinig) een museum en maak als vakantie graag een pelgrimage, zoals afgelopen zomer naar het Heilig Land: dé reis van mijn leven. Daarnaast ben ik actief voor de Lourdesbedevaarten van het Huis voor de Pelgrim in Maastricht. Graag bezoek ik familie en vrienden.  En niet te vergeten:  ik ben mantelzorger voor mijn vader.