Paasgeloof

De Paastijd is aangebroken. We worden gevraagd ons te verdiepen in het mysterie van leven, nieuw leven, echt leven. Want weliswaar is Jezus gestorven, Hij laat zich ontmoeten als de Levende.

Een van de mooiste paasverhalen vind ik in het evangelie van Lucas. De Emmaüsgangers zijn net weer bij hun vrienden terug en vertellen hoe zij de Heer hebben ontmoet. Terwijl ze nog aan het vertellen waren kwam Jezus zelf in hun midden staan en zei: ‘Vrede zij met jullie.’ Verbijsterd en bang meenden ze een geestverschijning te zien. Maar Hij zei tegen hen: ‘Waarom zijn jullie zo ontzet en waarom zijn jullie ten prooi aan twijfel? Kijk naar mijn handen en voeten, ik ben het zelf! Raak me aan en kijk goed, want een geest heeft geen vlees en beenderen zoals jullie zien dat ik heb.’ Daarna toonde Hij hun zijn handen en zijn voeten. Omdat ze het van vreugde nog niet konden geloven en stomverbaasd waren, vroeg Hij hun: ‘Hebben jullie hier iets te eten?’ Ze gaven hem een stuk geroosterde vis. Hij nam het aan en at het voor hun ogen op.’

Jezus nodigt de apostelen uit hun zintuigen te gebruiken – te luisteren, naar Hem te kijken, Hem aan te raken. Te kijken naar hoe Hij een visje eet. Ook wij worden uitgenodigd onze handen naar Hem uit te strekken en Hem aan te raken. En Jezus zal warm voelen. Hij leeft.

Zo kan het Pasen worden in ons leven. Op plaatsen waar het dor is, droog als een woestijn. Op momenten dat je de moed echt ontglipt, wéét je dat Hij er staat, warm, een visje etend. Kunnen we dit verhaal te geloven? Durven we onze hand tegen de zijne te leggen en erop te vertrouwen dat Hij er is? Dat gaan we leren. Zalig Pasen!

Manon van den Broek