Met pijn in het hart…

Op tweede kerstdag was er een indrukwekkende, maar emotioneel beladen laatste viering, in de kerk van Son. Pastor Bakermans sprak bemoedigende woorden: Dit kerkgebouw gaat verdwijnen, maar de kerk die we samen vormen als gemeenschap van mensen gaat verder.

Dat bleek ook meteen in de dagen daarna. Er werd hard gewerkt om de Sonse kerk leeg te halen. Tientallen vrijwilligers staken de handen nog eens uit de mouwen voor hun kerk. Er was een gevoel van saamhorigheid.

Het deed me denken aan de dagen dat we mijn ouderlijk huis moesten leegmaken. Mijn moeder was een paar jaar daarvoor overleden; wij waren al jaren het huis uit en voor mijn vader alleen was het veel te groot. Hij ging kleiner wonen. Het was natuurlijk best emotioneel: hij had er bijna 70 jaar gewoond, mijn zussen en ik waren en geboren en opgegroeid. In dat huis lag een groot stuk van ons leven. Dagenlang zijn we samen bezig geweest. Het huis werd steeds kaler en leger. Het was hard werken, maar we deden het samen en het was ondanks alles heel gezellig. En het hielp bij het verwerken van dit verlies.

Zo voelde het ook in Son. Juist door samen die lastige klus aan te pakken, werk je er aan om ook iets af te ronden; èn dan verder te gaan, al is het met pijn in het hart.

Inmiddels zijn de eerste “Sonse vieringen” in Breugel geweest. Met de eigen Sonse koren, eigen kosters en lectoren. Velen hebben al de stap gezet om in Breugel naar de kerk te komen. Wellicht nog onwennig in het begin: die vertrouwde gezichten om je heen, maar toch in een andere omgeving. Hopelijk gaat iedereen zich snel weer thuis voelen.

De Heer rond wie we samen komen blijft Dezelfde. Hij trekt met zijn volk mee, waar we ook gaan. En, om het thema van de kerstvieringen nog maar eens aan te halen: bij Hem is iedereen welkom!

Diaken Wilchard Cooijmans