Een kaars van de dominee

Het is aan het einde van deze maand, 31 oktober, precies 500 jaar geleden dat de monnik Maarten Luther zijn 95 stellingen tegen de aflaten aan de deur van de slotkapel in Wittenberg spijkerde. Wat had moeten oproepen tot een theologisch debat, mondde uit in de reformatie, de hervorming van de kerk, maar daarmee ook de splitsing. Van discussie of debat was al snel geen sprake meer. Standpunten verhardden zich en over en weer werden mensen verketterd -letterlijk-, met alle dramatische gevolgen van dien. Uiteindelijk gingen de verschillende kerken hun eigen wegen en groeiden verder van elkaar weg.
Ondertussen proberen de kerken echter, al meer dan een halve eeuw, weer dichter tot elkaar te komen. Met wisselend succes, want we hebben als kerken niet alleen onze eigen theologische inzichten, we hebben ook onze eigen gewoontes, tradities en (noem het maar) nestgeur. Het is een winstpunt, dat we weer met respect met elkaar omgaan en in gesprek gaan. Wat dat betreft zijn we volgens mij op de goede weg.
In de Odaparochie en de protestantse gemeente van Sint-Oedenrode/ Son en Breugel zit in de oecumene ook een stijgende lijn. We hebben al jaren een oecumenisch diaconaal overleg; we vieren samen de vespers in de advent en veertigdagentijd en nodigen elkaar wederzijds uit voor catechese- of bezinningsbijeenkomsten. Voor het komend jaar staan er onder andere een gezamenlijke kloosterdag op het verlanglijstje en op woensdag 28 februari komt bisschop de Korte een lezing houden in de protestantse kerk. Als pastoraal team hebben we ook regelmatig overleg met de dominee. Dat dominee Stigter van zijn studiereis naar Libanon een kaars voor ons meebracht, uit een Maria bedevaartplaats nog wel, dat mag toch ook wel een daad van oecumene genoemd worden. Oecumene zit vaak niet in grote stappen, maar in hartelijke gebaren.

diaken Wilchard Cooijmans