Het spektakel van Pinksteren

Pinsteren begint met een hoop spektakel: Er komt vuur uit de hemel, vurige tongen komen over de apostelen, er steekt een flinke storm op en iedereen begint te spreken in vreemde talen. Maar wat de mensen vervolgens raakt is het getuigenis van één man, Petrus. Daardoor worden duizenden mensen geïnspireerd en laten zich dopen.

Hoe vaak gebeurt zoiets niet. We zoeken het grootse op, het overweldigende, en uiteindelijk maakt iets heel eenvoudigs de meeste indruk.

Het Eurovisie Songfestival was daar dit jaar weer een mooi voorbeeld van. Vele landen haalden alles uit de kast wat ze aan zang, dans en vooral aan show in huis hadden. Maar wat mensen raakte was die eenvoudige jonge man uit Portugal, die gewoon in zijn eentje op het podium stond en vanuit zijn hart een lied zong…

Voor onze vakantie in Florence had ik vooral uitgekeken naar de beroemde Dom met zijn imposante koepel, indrukwekkende musea met kunstwerken van echt grote meesters. Maar wat me vooral heeft getroffen was een heel sobere cellengang in een klein Franciscaner klooster, bovenop een berg.

In de parochie pakken we soms flink uit met feestelijke vieringen. Maar eens in de maand hebben we ook een kringviering in een woongemeenschap voor mensen met een verstandelijke beperking. Het stelt niks voor en is elke keer bijna hetzelfde: een paar eenvoudige liedjes, een bijbelverhaal en samen wat bidden. Maar ik kom elke keer weer vol verhalen thuis, want het raakt me.

Soms heb je even wat spektakel nodig om je aandacht te trekken, om je vervolgens te laten inspireren door iets heel eenvoudigs. Ik denk dat dat ook met Pinksteren gebeurde. Gods Geest was niet in de hevige storm en niet in het vuur, maar (zoals de profeet Elia ervaart in 1 Koningen 19) in het suizen van een zachte bries…

diaken Wilchard Cooijmans