Kleine moeite, groot plezier
Door Bryan van de Mortel, pastoor
Kleine moeite, groot plezier. Het is een spreuk die ik een jaar lang wekelijks op het schoolbord (ja, zolang geleden) van mijn Aardrijkskundeles zag staan. De vriendelijke docent had iets met spreuken. Hij had ook een wekelijkse wisselende spreuk, maar bovenstaande was het “motto” van het jaar. Zoiets als “Niet zomaar kijken, maar zien” tijdens het Odajaar in de parochie. De docent wilde voornamelijk aan zijn luie tienerleerlingen duidelijk maken dat veel dingen die gedaan moeten worden niet altijd even “leuk” zijn om te doen, maar eigenlijk vaak maar een kleine moeite. Eenmaal gedaan levert het achteraf vaak ook “groot plezier” op, niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen.
De spreuk kwam ineens bij me op en kan zelfs inspireren voor de Veertigdagentijd die aanstaande/reeds begonnen is. Na de Carnavalsdagen van hopelijk “groot plezier”, breekt voor christenen deze tijd van bezinning en soberheid aan die juist oproept om “kleine moeite” te doen om ons gelovig en dagelijks leven weer wat meer diepgang te brengen. Grote moeiten of grootse voornemens zijn vaak als sneeuw voor de zon verdwenen tegen de tijd dat het Pasen is. We kennen het waarschijnlijk ook van de nieuwe voornemens die sommige mensen maken bij het begin van het nieuwe jaar. Wat is daarvan nog over begin februari? Onderliggende vraag ligt natuurlijk ook in het echt willen. In de vraag of we werkelijk voor een voornemen, een verbetering van ons leven hebben gekozen dat we echt belangrijk vinden. Dat laatste werkt vaak toch echt beter.
Veertigdagentijd is een periode waarop wij inderdaad uitgenodigd zijn om “kleine moeite” te nemen om ons geloof te verdiepen, onze band met de Heer en elkaar te vernieuwen. Net zoals het traditionele askruisje zijn daarbij de klassieke instrumenten van gebed, vasten en goede werken beproefde methoden om ons daarbij te helpen. Niet als harde wet die wij ons opleggen om maar ergens aan te kunnen voldoen, maar eigenlijk vanuit een verlangen om betere harmonie te vinden in ons leven om ons op deze wijze voor God te kunnen openen. Soms hebben we het nodig om even opnieuw te beginnen. Veertigdagentijd beleven wil daarvoor ook een gezamenlijke gelegenheid voor bieden. Hoe mooi is het om dit juist ook samen te doen.
Daarbij hoeven we niet allemaal precies hetzelfde te doen, maar als ieder van ons de “kleine moeite” neemt zal het “plezier”, de vreugde van Pasen in ons allen des te groter zijn.